Begraafplaatsen gaan over dood zijn natuurlijk, maar vooral over de nabestaanden. Over vergankelijkheid,  sterfelijkheid en onsterfelijkheid. En over identiteit.

Zoals iedere fotograaf waarschijnlijk vind ik de porseleinen portretjes prachtig. Hoewel het een uitgekauwd onderwerp is fotografeer ik ze toch: pure verzameldrift. Sommige zijn een beetje verbleekt, soms is er een stukje af of is er een schroefje vervangen. Ze zijn te mooi om niet te fotograferen.

<br /

Je stelt je van je laatste rustplaats toch iets anders voor denk ik, en aan de andere kant: om in je nieuwbouwflatje zo met je neus op de graven te zitten lijkt me ook niet ideaal.